نفس امّاره و صفات بهيميّه و خصائص منحطّهء موبِقه و مُهلكه آنها است ؟ در آيهء شريفهء بيست و هفتم از سورهء أعراف مىفرمايد : « يبَنِى ءَادَمَ لَايَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطنُ كَمَآ أَخْرَجَ أَبَوَيْكُم مّنَ الْجَنَّةِ يَنزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْ ءَ تِهِمَآ إِنَّه‌ُو يَرَاكُمْ هُوَ وَ قَبِيلُه‌ُو مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّيطِينَ أَوْلِيَآءَ لِلَّذِينَ لَايُؤْمِنُونَ » .

--> [ 1 ] در اين آيه اشاره به كيفيّت إضلال و استيلاء شياطين بر نفوس بشر و ادامه و استمرار اين سنّت از زمان خلقت آدم تا روز قيامت شده است . بنابراين با توجّه به خاتميّت رسالت رسول اكرم و بيان احكام ملزمه و غير ملزمه و استدامهء محلَّلات و محرّمات إلى يومِ القيمة ديگر جائى براى اين طرز فكر باقى نمىماند . و اما اگر مقصود از دخالت زمان و مكان بنحو علل معدّه و شرط تحقّق موضوعات بوده باشد ، به نحوى كه حوادث و امور واقعه در يك زمان و يا مكان ، موجب تغيّر و تبدّل مبادى و شرائط محقّقه موضوع باشد ، طبعاً حكم به همان موضوع براساس احكام كليّه و ملاكات كليّه مترتّب خواهد شد . از باب مثال : خون نزد شارع مقدّس نجس و شرب آن حرام و طبعاً خريد و فروش آن نيز حرام بوده است . بديهى است در زمان [ 1 ] - سوره الأعراف ( 7 ) آيه 27 .